Annemarie Gulikers

In de jaren zestig groeide ik op in Wittem, een levendig dorpje in het Zuid-Limburgse heuvelland. Ik voelde me verbonden met de natuur. Wat ik om me heen zag werd beschouwd en geanalyseerd. Voor mij was dat heel natuurlijk. Ik wilde de aard der dingen doorgronden.

Dit ging mooi samen met mijn interesse in filosofie, van oost en west.

Geraakt zijn door natuur en alledaagse taferelen, het bezig zijn met essentie, zijn steeds bij me gebleven. Hierin vind ik ook vaak inspiratie voor mijn gedichten. En steeds is een diepere gedachtegang erin meegegeven. Met weinig woorden wordt een treffend beeld geschilderd dat de lezer uitnodigt de eigen gedachten en beleving te laten spreken.

Sinds 1984 heb ik in Sittard met alle plezier een fijne woonplek gevonden. Zo is in het mooie stadspark al menig gedicht ontstaan. De watermolen, een vroeg in de lente ontluikende treurwilg, de schrijvertjes op de grote vijver en het roze bloesemfestival aan de Vijverweg hebben een dichterlijk plekje gekregen. Ze zijn te vinden in mijn dichtbundels: “Echo van Stilte” en “honderdeen gedichten over Niets".

Op zo’n moment van geraakt zijn, klinken de woorden al in mijn hoofd. Vaak in 1 heldere, korte zin, waar ’t hele gedicht eigenlijk al in zit. 1 zin, wachtend op passende wereldse tijd om zich te ontvouwen.

In 2023 werd ik voor 4 jaar gekozen als Zwentibolddichter. Voor het jaarlijks uitgegeven Historisch Jaarboek voor het Land van Zwentibold schrijf ik dan gedichten over belangrijke lokale gebeurtenissen van dat jaar.