SittART  door Wim Kallen

van grasspriet met druppels dauw

naar vensters van Delfts blauw

mijn zevende hemel

licht gevat in een Dada-gedicht

gezogen naar ingetogen beelden

van drie hoofden in de Kunststudio

waar onderwaterkoraal wondermooi

strijdt op een doek aan de wand

flaneren in een stad vol beeld en kleur

met in Kerststraatjes vanillewafelgeur

en in pop-up galerie Dromen

een druppel gevat in glas-in-lood

lege panden, nu met hart en ziel gevuld

het stadscentrum in een kerstsfeer gehuld

naderhand in de bieb met elkaar verstilling

na een langdurige kunstrilling

================================================================================================================

Langs de randj door John Hertogh

(nav tv-pregram euver versjlaving)

Kuns-miemering…

Dichte is sjtraepe, oetvaege, weglaote. Eine dichter is emes dae mót dichte en niks houf te berichte. Zelf begriep ich neit al teväöl van kuns. Van de meiste ‘moderne’ sjilderieje beveurbeeld kèn ich soms allein de tittel en de óngerteikening laeze en begriepe. Ich weit waal dat kunstenaesj neit van de kuns laeve, mer véúr de kuns. En de grootste viejand van kuns is trouwes gouwe sjmaak, want sjmaak is waal goud veur wienleif-höbbesj en koks, mer kuns haet niks mit gouwe of sjlechte sjmaak te make. Neit veur niks zaet me waal ‘s : dóm luuj bezuike musea, mer wies luuj zètte zich in de kroeg of op ‘t terras. Sjilderieje in ’t museum kriege ouch väöl dómme kal te heure. ‘ne Gans versjtenjige man sjreef ooits: weitensjap is ’t versjtandj van de welt, mer kuns is häör zeel.

En ich, ich zou zo gaer kènne dichte wie de veugel zènge…                                                                                                  

mei 26 john©zittesj