===================================================================================================================

Zitterd - Gelaen

25 Jaor ein gemeinte, Tösje Duitsj- en Belsj land, es sjmaal stökske Nederland 

5000 Joar veur Christus, al bandkeramiek gemaak van pratsj, löss en zand.  Oudste boerencultuur van ‘t land, geweun mit de hand.

Romeinen langs de Maas, wo de zón ónger geit, mit Jupiterzuilen, munten en pötrand,

Ambt Born, kestiëlle en boeteplaatse, villa’s en boerderieë, boeredörpe.  Vestingstad Zitterd, kirke en walle, geboewe oet de ouwe tied.

Land van Gulick, door Gelaenbaek van water veurzeen. Graafschap St.Jans, oud Gelaen tot Napoleon. 

Wo de zón opkump baove Munster, bosj en heuvelland.

Mit ein spoarlien en statie, riekswaeg, kanaal, verbónje, nao baove en noa ónger mit de rest van ‘t landj, 

En wiejer, de waereld.Hanjel euver de Maas en de Pruus.

Kaole in de grónd, ónger de waereldsjtad, zörgde veur welstand, bleef de Sint Joepmert, stedje Zitterd in stand.

Van kaole tot diamant, chemische industrie, de basis veur campus Brightland, kennis en innovatie biejein,

op ‘t centraal lab, wirke aan de toekomst, veur ederein,

Van Daf nao mobility innovatie centrum,in Houtem, houte veur ós land op de gooie waeg,

Van koempel tot militair, cyber- en digitaal, zelfdènkend, gevoarlikker es ein gewaer.

Voetballe mit Fortuna, sjaatse in Glana, sjötte en muziek, zènge en danse, sjpele en sporten,

sjwoalle en liëre, wirke, beije, fiëste, good laeve, doon veer euveral,

Weurste krank, kènste nao Zuyderland, sjnel weer baeter, van de prach en de glans,

Mit Limburg midden in ós hart, de ganse 046 debiej, nog mjë miensjtreek,

Wo mien hart ligk, mien dialect en verstand. 

Proficiat Zittert-Gelaen 25 jaor biejein,  Beeg van dörp nao stad, wae had dat ooit gedach.

‘t Geit dich good, mien sjtad.

Jo Kostons

===================================================================================================================Sittard

Er zijn plekken die leven geven. Helderblauwe hemel met een zacht ruisen van takken op de achtergrond.Het is geen plek waarvoor ik op een wereldreis hoefde te gaan, al voelde dat op momenten in mijn leven wel zo. Oude stadsmuren en klanken die ik niet kende. Wonende tussen de kraken-de deuren in huizen die niet langer tegen de tijd bestand waren. Het ruisen van de bomen bevestigde mijn gevoel van veiligheid.Jaren geleden maakte ik de keuze om te verhuizen naar een plek waar ik niemand kende. Ik kreeg er een grote kleine wereld voor terug. Sittard.

Als meisje uit een Brabants dorp had ik heel mijn leven doorgebracht tussen alles wat Brabants was. Van vrienden, vriendjes, studies en levenswijsheden die ik dacht te hebben op die leeftijd. Toch voelde het diep vanbinnen alsof ik daar niet hoorde te zijn. Dus ik besloot te gaan.

Met honderd problemen, angsten en weinig idee van hoe ik op eigen benen zou kunnen staan. Met een vastberadenheid om mijn leven om te gooien en ergens te wonen waar niemand mijn naam zou kennen.

In de rugzak van problemen paste nog wel een ongeschikte baan, die ik gretig aannam. Werkend in het donker tussen mergelmuren, vocht ik tegen alles wat ik achter wilde laten. En zo kwam ik terecht in een stad waar ik niemand verstond. Niet wist tegen wie ik gedag kon zeggen of wat ik zou doen met alles uit mijn grote rugzak.

Maar sommige plaatsen geven het leven terug, ook al verwacht je dat niet langer. En deze kleine stad waarvan ik niet begreep wat ik kwam doen, begreep mij wel.

De baan verdween snel in een grijs hoekje van ervaringen, maar toch bleef ik volhouden dat dit mijn plek was. Een plek van nieuwe kansen.

Ik leerde wandelen over de stadswal, omhoogkijkend naar de grote kerk. Koffiedrinken in stilte. Al tekenend bracht ik mijn leven in kaart terwijl ik langzaam de stad om mij heen leerde kennen. Ik struinde de stoffenmarkt af op zoek naar lapjes om mijn leven de broodnodige kleur te geven. Ik vond theatrale baantjes, beginnende vriendschappen, verliefdheden en een nieu-we start. Maar bovenal gaf deze stad mij veiligheid. De rust om te zijn wie ik wilde zijn en dat te herontdekken in mijn eigen tijd.

Tijd dat was wat ik nodig had en ruimte, waardoor ik eindelijk afstudeerde en besloot nooit meer terug te gaan. Want deze plek gaf alleen maar meer. Meer mogelijkheden, meer kleur en meer liefde.

Na een tijd verliet ik mijn krakende deuren, waarbij politielichten geregeld langs mijn ramen hadden geflitst. Ik kreeg een nieuw huis, een thuis en een lief die hier vandaan kwam. Langzaam verdween de tijd van het meisje van het dorp en maakte plaats voor mijn tijd in Zitterd.

Over de markt met een kinderwagen, hobbelend over de kinderkopjes omdat onze ‘sjnaak’ niet kon slapen. Kleine trappelbeentjes op de arm zoekend naar de grote heftrucks die achter onze wijk stonden gestald.

Grote kleine avonturen die boordevol leven zijn en nooit ophouden.

Verwonderen blijf ik mij over de vele dingen die ik blijf krijgen van deze stad. Al spelend met kunstvormen meng ik mij onder nieuwe mensen van deze stad. Kleurige herinneringen al jarenlang.

Ik kom hier niet vandaan, maar met deze stad ben ik opgestaan.

Het leven omarmend. Mien Zitterd!

 Silvie Hurkmans